مگه ما چند نفریم؟

مگه ما چند نفریم؟
که انقدر دیر خسته نمی شیم
تنهآیی از این همه کوه رد می شیم
غولآ رو شکست می دیم
و آخرش بر می گردیم جآیی که حالمون می خوآد
مگه ما چند نفریم؟
که می تونیم حال هم رو خوب کنیم
واسه رسیدن به آرزوهای همدیگه راه کج کنیم
وقتی نیستیم پیش غریبه ها اسم هم رو بلند صدا بزنیم
و نترسیم از تنهآیی
مگه ما چند نفریم؟
که توی دستهآمون پر از برکت شده
دلآمون همش قرص و محکمه از داشتنیآ
چشم ببندیم یادمون میآد آخرین بار چقدر پیش هم خندیدیم
و آدما بهمون خوشبحالشون میگن
مگه ما چند نفریم؟
مگه من با تو کنار هم چند نفریم؟
مگه چنتآ ما هست تو دنیا اینجوری؟
گمونم فقط چنتآ بیشتر ما نمونده تو دنیآ
گمونم ما آخرین مای دنیآییم
ما اگر تموم بشیم،
دنیآ به آخر میرسه و دریا ها میان توی خشکی ها
ریسمون دنیا پاره میشه
درختآ قهر میکنن با برگهاشون بال در میارن پر میکشن از خونمون
و دیگه من، انقدر نمیتونم خودم باشم.
مگه ما چند نفریم؟
حوآست هست؟
0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *